Kafiye-Redif

 

Mısra sonlarındaki ses benzeşmelerinde,


Yazılış-Okunuş-Anlam-Görev---AYNI- Redif


Yazılış-Okunuş---AYNI      

Anlam-Görev---FARKLI---Kafiye



-------------bana sor

-------------yolda dur

------------suya ver


------------yap-mış

------------sev-miş

------------bil-miş


----------- rüya  gibisin

-----------çiçek  gibisin



-----------yol-lar-a ver-di

-----------gül-ler-e ver-di

-----------sel-ler-e ver-di


------------konak-ta-y-ım

------------okul-da-y-ım


------------çöz-ül-düğ-ü-n-ü gördüm ben

------------üz-ül-düğ-ü-n-ü gördüm ben

------------boz-ul-duğ-u-n-u gördüm ben



ÖRNEKLER

Bizim elde bahar olur, yaz olur
Göller dolu ördek olur, kaz olur
Sevgi arasında yüz bin naz olur
Suçumu bağışla, ben sana kurban

Bu ıslıkla uzayan, dönen, kıvrılan yollar,
Uykuya varmış gibi görünen yılan yollar
Başını kaldırarak boşluğu dinliyordu.
Gökler bulutlanıyor, rüzgar serinliyordu

Ben çektiğim kimler çeker
Gözlerim kanlı yaş döker
Bulanık bulanık akar
Dağlarım seliyim şimdi

Üstümüzden gelen boran kış gibi
Şahin pençesinde yavru kuş gibi
Seher sabahında rüya düş gibi
Çağırta bağırta aldı dert beni

Yollarda kalan gözlerimin nurunu yordum,
Kimdir o, nasıldır diye rüzgarlara sordum,
Hulyamı tutan bir büyü var onda diyordum


Sen miydin o afet ki dedim, bezm-i ezelde
Bir kanlı gül ağzında ve mey kasesi elde,
Bir sofrada içtik, ikimiz aynı emelde,
Karşımda uyanmış gibi bir baktı sarardı.


On atlıya karar verdim yını
Yenice sevdaya salmış bını
El yanında yakar gider kını
Tenhalarda gülüşünü sevdiğim.

Ertesi gün başladı gün doğmadan yolculuk,
Soğuk bir mart sabahı.. Buz tutuyor her soluk    


Baygın bir ihtizaz ile bi-huş akar dere,
Sahillerinde çocuklar uzanmış çemenlere.

Miskin Yunus biçareyim
Baştan ayağa yareyim
Dost ilinden avareyim
Gel gör beni aşk neyledi   

Fikrim bir hulyaya bazı dalar da
Düşünür, derim ki: “Bu odalarda
Kim bilir kaç kişi oturmuş yatmış.


Kimi solgun, sarışın; kimi ak, kimi kara;
Kiminin arkasından görünüyor Ankara.


Hey Emre’m Yunus biçâre
Bulunmaz derdine çâre


Niçin kondun a bülbül
Kapımdaki asmaya
Ben yârimden vazgeçmem
Götürseler asmaya


Bilmem ki yaz mı gelmiş
Niçin açmış gül erken
Aklımı kayıp ettim
Nazlı yârim gülerken


Kendin çöz kendin tara
Değmesin el başına
Ben yârime kavuştum
Darısı el başına


Bağ bana
Bahçe sana bağ bana
Değme zincir kâr etmez
Zülfün teli bağ bana